bitkin

bugun 3 mayis
beyaz plastik cizmeleri ofise getirmeyi yine unuttum.
baska neleri unuttugumdan habersiz unuttum ustelik.
hic halim yok, halim olmayinca cok huysuz oluyormusum.
iki kisiye bagirdim cunku zorla pasta yedirmeye calistilar.
ustelik pastayi yaparken masami kirlettiler.
halbuki cocuklar gibi sendiler o hediye pastalari susler iken
oylece durasim var ama tek basima degil.
bi arkadasim demisti ki eninde sonunda yaninda birilerinin olucagini bildigin icin yalniz kalmayi seviyorsun. yoksa gercekten yalniz kalmayi kimse istemez. yalnizlik soguk bir sey.
o arkadasim kim acaba? orton'dur kesin. o hic sevmez yalniz olmayi, yalniz kalmayi.
bugun cok sey yedim. catlamak uzereyim. islak mendil ve kagit havlu almam gerek. yine gidecegim ve 2 parca seye 70 tl bayilacagim. hep boyle oluyor. baska seyler, bir suru seylere ekleniyor. sonra eve gelince fark ediyorum ki o baska seyler cok gereksizmis. insan boyle biri iste. insan birisiymis gibi yapiyim diyorum. temel ihtiyaclardan sapip cereze citosa gomulesice biri bu insan. sonra ne oldu insan? soylesene? hayat boyu gereksiz seyleri tukettigimle kaldim. paralar da uctu, savruldu. zaten para. aman be para. cok yorgunum, gercekten, hic olmadigim kadar, ustume gelme.


gundelik hayat zindanlarinda yuruyen zombi'ye donecegim diye korkuyorum.