hicbir sey uretemiyorum. aldigim kalemler oyle yuzume bakiyor. defterler bos. para kazanmak icin sarf ettigim zaman sistikce sisiyor. geriye kalan uc bes saatte ise sadece uyuyor ve muzik dinliyorum. ve bir suru insan senelerce bu sekilde yasiyor. ve zaten o insanlar vakitleri geldiginde iste o guzel atlara binip siritarak uzaklasiyor dunyadan. benim ise yuzum asik. terslikler tersliklere ekleniyor ve sadece onlara sasirir oldum. muhtemelen yuruyerek gidecegim buralardan, bir at bile yardim etmeyecek. hayat zor ya. cidden.