hayata dair yorum farklari

bazi gunler, gecmiyordu. kalbim kirilmiyor, ne yapacagimi bilmiyor, oylesine duruyordum.

depresif aksam ustleri yokustan asagi iniyor, tarif edemedigim sinemasal anlardan bazilarini hissetmek istiyordum. insanlarin hayati nasil algiladigi hakkinda sayisiz dusunceler geliyordu aklima.

dusunsene, sen simdi bu ani boyle algiliyorsun ve senin filmin soyle oynuyor. o ise ayni yerde o ani, ay hic afilli seyler yazamiycagim simdi, kusur bakma.

ben kucukken kendimi cok zorlardim o ani soyle algiliyim diye. ama hic olmazdi. samsun'un sikintidan patlayan ara sokaklarinda entresanliklar arar dururdum. garip gelen bir kadini takip eder, yikik dokuk binalara bakardim. ama o ani hic baska bir sekilde hissedemezdim. uzulurdum ustune ustluk. filmler izleyip kitaplar okuyup ic gecirirdim bi de.

cok sonradan algiladim kendi hissiyatimin ne kadar ozel oldugunu. buyumek boyle bir seymis megerse.

ustelik dunyada milyonlarca insan var. ve herkes olumu bekliyor bagajlariyla.