yalan ve pisligin epidemik hali.

butun bu zavalliligimizi dusundum once. ardindan zaten her sey eriyip gitti. sabah uyanip 559C'de buldugum kitabin ilk sayfasini actim: her yerde seni ariyorum, yazmisti kirik dokuk bir el yazisi ilk sayfasina. yillar once okumus oldugum bu kitabi buldugum yerde unutamadim. bu hareketimle en az bir kisinin kaderi ile oynamistim.

birkac gundur sadece rutubet kokusu aliyorum. gittigim kafelerin tuvaletlerinde ya da ne bileyim senin genelde baskalari ile gectigin o yollarda. o hasin koku nefes alirken kemiklerinden ayrilan gogus kafesime orgazmik bir aci veriyor. bes kerede bir nefes aliyorum ve bes kerede bir kaburga sofrasina oturmuslar, gogsumu yirtiyorlar.

insan mukadder telakki ettigi seyleri kabule her zaman hazir.

ruyalarimda yumaklar ve topaklar eskik olmazdi. o gune de eskilerden biriktirdigim acilarimla uyanmistim. ne yalan soyleyeyim, onlari ustumdem atmak istedigim gunler gittikce azaliyordu. insan topaklara da acilara da mustahak saniyordum. onlardan zevk bile aliyordum. benim dunyamda gunler zaman olabilmeye hazir degildi. o gun de gozlerimi actigimda olmeyi dilemistim. aslinda olu oldugumu anladigimda icim nasil da rahatlamisti. coktan olmustum ve cehennemlerin en guzelinde kendime yer bulmustum.

hayatta hicbir zaman kafanızdaki kadar harikulade seyler olmayacagini henuz idrak etmemistim.

allah ile hayatta kalislarim uzerine yaptigimiz o sohbet ufkumu acmisti. dunyadaki hayatimi hayretle okumustum. allah beni telkin etmeye calismisti ama bir sure kendime gelememistim. hangi kitapta yaziyordu bu varolus. neden ben iblise sevgiyi ogretmeye kalmistim. bu ne kustahlikti. cesedim kalakalirdi iste oyle lagima karismis sehir delerinin kenarlarinda koselerinde. basarabilirim sanmistim, sana sevmenin ne oldugunu anlatabilirim sanmistim. harika bir hayatimiz olabilirdiler sonsuz sevgi yanilsamalarina karismisti. cinayete tesebbus etmelerin bile beni yildiramazdi. herkesin icinde iyilik kadar kotuluk vardi. iblis de bir melekti diye dusunurken allah kahkahayi patlatti. benim allahim tanidigim butun allahlardan sarkastikti.

ongorulebilir yalanlarin tahmin edilebilir boyutlarina ragmen direnmek ve caba gostermek sadece meleklere mahsus sanmayin.

senden kurtulmak icin kendimi oldurmem gerektigini fark etmem cok zamanimi almis belli ki.  her sey icin cok gec kaldigimi simdi gorebiliyorum. sen benden once davranmistin her zamanki gibi ve beni oldurmustun. yalanlarinla, baskasi gelecegi zaman posetlere tiktigin esyalarimla. level bir trash kadinlarinla. ozgurlugu bacak aralarinda arayacak kadar zavalliydin halbuki. seytanlarin da zayif taraflari vardi ve butun seytanlar meleklerin oyunlarini bilirdi. "dunya melekler ve seytanlardan kurtuldugunda guzel bir yer olarak anilabilir", dedi allah. "insanlar melekleri iyi saniyor. onlara onem veriyor ama melekler vasat varliklardir. onlari nasil bir duygu ile yarattigimi hatirlamiyorum bile.ama uzulme sen melek degilsin." allah'a karsi besledigim iyi sayilabilecek hisler bir anda degisti. her seyle dalga geciyordu. bir cinayete kurban gitmistim ve allah beni olduren seyi cezalandirmiyordu. "bosuna bana kizma. o seni oldurmeden once senin intihar etmen gerekiyordu. bunu anladiginda cok gec kalmistin. sen de cok ust level bir insan sayilmazsin." bunun uzerine allah"a cok kizdim ve kendimi bosluga firlattim. garip sesler duyuyordum. cok sinirliydim. bir yandan dunyaya donup intikamimi almak istiyordum. ote yandan her sey cok anlamsiz geliyordu. cehennem fena bir yer degildi aslinda. burada da mutlu olabilirdim. sonucta onlar da bir gun buraya gelecekti ve dunyada sahip olduklari motivasyonlarin hicbirinin bu boslukta sokmedigini gorup kahrolacaklardi. sonsuzlukta can sikintisindan patlayacaklardi. cezalari iste o zaman baslayacakti.

gercek, yalanlarda aranirsa tum umutlar yok olur.
pislik bulasidir.