simdi sen orada bos bos konusuyorsun ya, atip tutuyorsun, yok o oyle yok bu boyle, her sey sana gore oyle boyle ya, ayaklarini surukleyerek yuruyorsun ya, karsindakini anliyormus gibi kafani salliyorsun bir de. kes ahkamlari kes.

simdi ben kalksam bu oturduugum yerden gelip kafani kirsam mesela ne yaparsin acaba. ne bagiriyosun salak salak, kafami sisirdin desem. o yerlere surdugun ayaklarini ezsem falan.

dinmek bilmeyen insan nefretim hala insanlara dair umitlerimin oldugunun gostergesi imis. ne umidi yahu? tek arzum beni rahat birakmalari.

hayatta bazi tercihleri kendimiz yapmis gibi gorunuyoruz ama aslinda etrafimizdaki insanlarin ayan veya sinsi baskilari yuzunden icsellestiriyorsuz, bir de bakmisiz biz istemisiz.

tepkiselligimin kokeninde yatan sey de bu. baskalarinin yuzunden basima bir sey gelince onlari suclamak bana cok agir geliyor. oysa insanlar baskalarini suclayarak kolayca isin icinden cikiyor. bravo onlara.

uff cok kotu birisi ya. sen cok iyisin di mi.

sikmisim iyiliklerinizin kavsaklarini.