hatira.

bunu yapmami soylediler.

bugun kendimi daha iyi hissederek uyanmistim. bir kasenin icerisine biraz sut, biraz yulaf ezmesi koydum. dus alirken onlar yumusadi. mutfak tezgahina dayanarak yedim, biraz da muz ekledim. agir seyler yemem bir sure daha yasak. evden cikmam vakit almaya basladi. vucuduma tekrar uyum saglaya calismam biraz zaman alacakmis. bu yuzden kendimi zorlamiyorum. annemle konusmayi ihmal etmedim bugun. annemi dusununce boyle zamanlarda nedense aglayasim geliyor. nedenini gercekten bilmiyorum. belki cok kirilgan oldugundan. belki ben de anne olursam bir zaman cocugumun icinde esen ruzgarlari durduramanın acisinin nasil korkunc oldugunu birazcik anlayabildigimden. karsinda icinden cikan bir sey var: yavrun. ama artik ona ulasamiyosun. cunku gercek hayat onu parca pincik etmis. zorluklar ve mutsuzluklara bulanmis. incitmisler onu. hem de o kadar cok ki dokunmaya bile korkuyosun. bazen insanlarin yaptiklarindan uzulen beni degil, benim o halime kahrolan anneme uzuluyorum. annem seyleri gecistirmeyi sever. gecistir gecistir nereye kadar chomsky hanim? anneme ilk ne zaman chomsky dedim acaba? a yok babam demisti ilk. sonra annemi chomsky diye cagirdim tobe insan annesine chomsky der mi demisti, babaannem mi demisti.

gunun ilk yarisi fena gecti denemez. biraz egzersiz yaptim. bilgisayarla hasir nesir oldum, islerimi hallettim, vs. sonrasini yine hatirlamiyorum. bu hatirlamama mevzusu ne olacak bakalim. alti aya gecer diyolar ama hadi hayirlisi. bazen her seyi en ince detayina kadar hatirliyorum aslinda. o zaman pek iyi hissetmiyorum. muzik yardimci oluyor. iyi hissetmeme yani yanlis anlama. sonra aksam oldu. yine yemek yedik. sonra neden bilmiyorum cok agladim. durduramadim kendimi. yagmur yagdi ama nasil gorsen pencereler zangir zangir. cok agladim iste durduramadim kendimi annem de agladi ben agladim diye. ama gecicek iste annecim ne olur sen uzulme vesaire.