“Traveling is a brutality. It forces you to trust strangers and to lose sight of all that familiar comfort of home and friends.

You are constantly off balance. Nothing is yours except the essential things: air, sleep, dreams, sea, the sky – all things tending towards the eternal or what we imagine of it.”

Cesare Pavese in “The Comfort of Strangers” by Ian McEwan.


onyedi yasimdan beri asla bir evimin olamadigini dusunursem, ustelik pavese'nin bahsettigi havaya, denize ve ruyalara da konamiyorsam, kara kara dusunmeye baslarim.


bilinci bir sekilde var oldugum vaktin buyuk bir kismini kacarak geciriyorum. bir suredir kendi arzumla ya da basima gelmelerden ibaret cakismalarla olusturdugum cemberin hala disina cikamadigimi goruyor, biraz uzuluyorum. derimin altina yerlesmis olan bu hissi sokup atmak, ilerde bir gun pamuk'un distopyasinda bahsettigi gibi sular cekilince bogazdan, tanimadigim insanlar bu kimin derdi diye bakakalsin diye, bogazin en derinliklerine atabilirdim. bogazim agrimasaydi, basparmagimi camasirligin arasina sikistirmasaydim ve bitirmem gereken yuzlerce is olmasaydi.