hicbir seye karar veremeyen, oflayan, yavas hareket eden, uzerinde olu topragi olan kimseye tahammul edebilecek modda degilim. sahsen kendim de most of the time ayni halde oldugum icin belki de.
bugun limitim nerde derken, bir anda fark ettim ki, aa limitim doldu yani bu konuyla ilgili haha cok garip, dedim. icimi sikan, uzen, ruh emici ve yorucu, surekli surat eksiten, rehavet timsali tavirlara karsi hicbir ilgi gostermiycem artik. bu demek degil ki uzulmiycem, ay bisiler olmiycak vs. bu su demek: bitti arkadaslar, baydim. nefes alirken bile yasadigimi hissetmek istiyorum. iliklerimde, sac tellerimde. yaptigim her seyden keyif almak, her muhabbette gulmek istiyorum. sevdigim konserlere gitmek, filmler izlemek, deniz kenarinda kitap okumak,oyun oynamak, her gun daha erken uyanmak. sokakta yururken insanlardan nefret etmemek, kendi bedenimde rahat etmek istiyorum ya. yeni seyler ogrenmek istiyorum. sadece iyilik ve mutluluk istiyorum. kimsenin hakki yenmesin, kimse sacmalamasin. tamam bu abarti. bu onlarin sorunu cunku. diyecegim su:
rehavete ve atalete tahammulum yok. KUSURUMA BAKMAYIN. kendime inat yapicam bunu. yenicem seni sinir. yenicem sizi pis ve kotu kisiler. yenicem sizi depresifler ve uyusuklar. baska bir hayat mumkun. evet.
No comments:
Post a Comment