cos i won't run.

bu insanlardan baska kimse beni anlamayacak ve zaten virgulu bulunmayan bir bilgisayarda kim kimi anlar.
yazdikca dibe battigim gunleri hatirliyorum. ama bu benim isim. bilmedigim evlerin ve tanimadigim insanlarin oykusundeyim.
kendi evim olmadi hic diye belki de. bazen yasadigim yerleri saymazsak. nasil sayabilirsin ki zaten kapilarin onune konuluyorsan ya da esyalarini toplayip kaciyorsan. oysa koklerimi salmaya hazirdim. dogamla mucadele etmem gerekiyor belki de. hicbir zaman bir evim olmayabilir. olmasin da zaten. insan en buyuk savasi kendisiyle yapiyor. sonra tipki babaannem gibi her gun bir mezarin basina gidiyor ve elli bes yil hayatini paylastigi insana cicekler birakiyor. ya da iste bir mezarin icinden sevdigin insanin sozlerini dinliyorsun. ya da dinlemiyorsun.
insanlarin mezari olmamali. evi de. her yer ev ve her yer mezar. iste hayat bu yuzden guzel ve cirkin ayni anda.
and it's taking us over
and it's taking forever.