yok mu bunun bir ortasi.

dun boyle gri ve arada ciseleyen aptal bir pazardi yine. once sinemaya giderim dedim miray ile. sonra babaanneme. derken kendimi asiyan mezarliginda buldum. tanidik isimlere baktim durdum. yillar once yine bir pazar gunuydu, her seyi unuturum da bunu unutmam, durmaktan bile yorulmustum, gidecek yer bulamaz olmustum, o zaman yapraklar vardi, saatlerce oturmustum oylesine, zaman gecsin diye, en sevdigim sairin adinin yaninda, kuculdukce kuculmustum. simdi sanirim bir hayli buyudum. bir zamanlar cok kucuk oldugumu hatirliyorum ya da ne bileyim, belki de tamamen uyduruyorum.

sonra sabah cok erkendi bugun, babaannemden donuyordum. belediye otobusunde tursular bile insana gulerken. bir teyze geldi basimda dikildi, cantasini omzuma koydu. sesimi cikarmadim. ama sonradan onun yerine gecen amcanin gotune duyarsiz kalamadim. insaf dedim, gotunuzu omzuma koydunuz! herkes kahkahayi patlatti, hatta bir kiz gulerken agladi. bence hic komik degildi, dudagimi bukemedim bile 2 santimetre.

simdi isyerindeyim, karsi dergideki tipin teki keci sakalini kesmis. gorsel bir ferahlik hissediliyor bizim katta. kadinlar, kahkahalar, yilbasi mailleri, cikolatalar. bir surahi sabah kahvesi, sevgi sozcukleri, c-alinti gibi olacak biraz ama galiba icime yaramaz bir sincap girdi.

anlayacagin, isler boyle yurumuyor. sorduklarim toptan yanlis.