insanlarin neden agridan kollarini bacaklarini kestigini simdi daha iyi anliyorum. BİLDİGİN canimi teslim ettim. allah geri yolladi dunyaya elbette, ne sandin yarragim? allahin baska isi yok bir suredir. beni ters kose yapma oyunu oynuyor. icimdeki allah rahmimde mi yasiyor? nasil canim acidi, nasil, butun geri kalan can acilari yalanmis. bacaklarimin bu cesit uyusmasi bir ilk, bir daha yuruyemeyebilirdim. felc gecirdigimi bile dusundum. sonra uc majezik ictim. midem allak bullak oldu. sen cok uzaktayken sevgili gunluk, pahali dergilerin kenarlarini kivirdim yorganlarin altinda. hava hala soguktu. o bez ayakkabilari giymeyecek, patlicani ezelden beri cok sevmeyecektim. sensiz yedigim yemekler bogazima dugumlendi. simdi bunlari yazdim ya basima ne felaketler daha gelecekti. sen sevin diye, sen beni sev diye imparatorluklar kurardim iskocya'nin en guzel koyunde. biraz parilti gorseydim o guzel ellerinde. sana anne bile derdim.
seninki can, benimki tabii ki patlican. ya cok seversin ya nefret edersin sebzesi.
eger bizim icin umut yoksa, kimse icin zaten hicbir zaman olmamis idi.
No comments:
Post a Comment